samsonowski
———-
kolumny
nie podtrzymują nieba
ale okulary tak
wczepione w głowę
czerpią z jeszcze
jednej iluzji
np. że wodzisz oczami
za ustami
uszami za słowami
made in Harry and Co.
(jakbyś była tą Sally)
i gdyby tak wyjechać stąd nagle (nie skądże Pi, zostań,
usiądź na moich kolanach)
jakaż byłaby to
strata dla
czarnego kota co organicznie
przynosi pecha
kokardek nikt
nie zawiesza na napiętej szyi
pamięta jednak
jak i co wysunąć, podsunąć,
podpowiedzieć
co by tu jeszcze uszczknąć
trzymam się ściany krystalicznej z lodu „niczym pijany”
ludzie przychodzą
przystają
przysposabiają sie
odchodzą
znikają (a gdzie
tete-a-tete)?
najbardziej zależy mi
na tobie
i na twoim przygarniętym
ogonie (nie jednym)
whhhere ar’ juuu
zapytam językiem
z Wuthering)
moje dłonie
zawsze do siebie
nigdy-od-siebie
usta (nie wiem,
wyjaśniaj)
No nie wiem, śmiech to zdrowie jednak. Choć szkoda tej płyty, dobrze odtwarzała. Po sprawdzeniu w małym sklepiku, perełce. Okazja, mówię ci. Moreno przy ladzie, stały klient gadał bez przerwy o tamtych czasach, kiedy nietrudno znajdowałeś coś osobliwego. Zachęciła go moja mina desperata w zbroi udawanej cierpliwości. Zdezorientowanego spalinami i słońcem poszukiwacza skarbów. Dlatego później na lotnisku pocieszałem się widokiem komicznych napisów na drogich bawełnianych koszulkach. Tylko to już było daleko od zubożałego brudu Natal, tam gdzie bożonarodzeniowe słupy z betonu i poskręcanych kabli nasłuchują czy aby duch Nat King Cola nie zstąpił na ziemię. Czy aby nie dzwonią przytłumione dzwoneczki z chińskiej cienkiej blaszki. Dlaczego akurat Natal. Pierwsza odnoga podróży wiła się daleko od Kanarów jak pyton czychający na skromną przepiórkę. Pomieszały się języki, kolebka latynizmów wywrócona do góry nogami. Mój brzuch przekłuty i wypatroszony, udający satysfakcję z angielskich słów, które jak szarańcza memów przywędrowały moim śladem aż do Lanzarote. Płonne ich naciski i starania, Natal nie zostanie wymazany, ¡No pasarán! Słyszycie skurczybyki? Na fali radykalizmów nawet skromna lewa noga trzęsie się z zapału. Did I Get it right, again! ? Folks, hear me once more: ¡No pasarán!
Wśród podobieństw między Caetano Veloso a B. Dylanem można wymienić inklinację do śpiewania protest songów, w Brazylii zwanymi cancoes de protesto.
"Negro amor" - Smutna miłość
"Idź sobie, zabierz ile zdołasz wziąć
zabierz co wygląda na twoje, twój syn zwariował.
Sam jak palec
płonie w promieniach słońca.
Alchemicy już śpieszą korytarzem i nie ma już nic poza smutkiem.
Przestrzeń przed tobą zachęca do ucieczki.
Zbierz majątek zdobyty przypadkowo.
Malarz uliczny spacerujący samotnie
szkicuje koszmary na twojej białej chuście.
Niebo nie czekało i pękło pod stopami
i nie ma już nic dla nas poza smutkiem.
Marynarze z twojej ekipy pijani opuścili fale,
zrezygnowali z walki. Kochanek porzuca cię podskokach, a ty?
Nawet dywan odleciał samowolnie i nie ma już nic dla nas poza smutkiem,
nic poza smutkiem.
Omiń kamienie na swojej drodze, zostaw umarłych wciąż leżących nieruchomo.
Bezdomnyprzemierza ulice żebrząc,
ubrany twoje ubrania. Zaryzykuj z inną podpałką, innym życiem, światłem
i kolorem (inne światło, życie, inne światło).
Nie ma już nic dla nas poza smutkiem,
nie ma już nic więcej.
Z Artykułu"Oś alquimistas", strona webpage revistacult.uol.com.br
autor: Pedro Alexandre Sanches
"Alchemicy już kroczą korytarzem i nie ma już nic dla nas moje kochanie", śpiewała z intymnością i wyczuciem Gal Costa w 1977 r. Folkowo-soulowy, popowy i czerpiący z tropikalizmu utwór "Negro amor" sięgał po inspirację Bobem Dylanem oraz sambami w wykonaniu Jorge Bem Jora. Cytat, który wylądował w piosence pochodził z jego flagowego "Oś Alquimistas estao Chegando", którzy hurmem zaistnieli na genialnie obłąkanym albumie "A Tabua de Esmeralda" (Szmaragdowej tablicy) wydanej trzy lata wcześniej przez Ben Jora.
dobrze w bezkrólewiu
———
nasz wyższy stan
świadomości
nie robi krzywdy sierotkom
lidl feudałem udzielnym
rekrutuje po spowiedzi
w każdym momencie
pokuty i zmartwychwstania
skrucha ma więc kolor
niebiesko-żółty dla niektórych
inni karierowicze niedzielni mkną
z całym dobytkiem przez zaspy
by zdążyć przed pendolino
fale bezhołowia wyższe niż bałwany na Hawajach
nie mam już nic do ukrycia
spakuję rzeczy w samurajską kostę i wiśta wio
klucze pogubione do najdalszych serc
kątów miasta
otwieramy szprychą
sprężyną na chybcika
nauczeni sposobem niezgłaszamy władzom
godzin upojenia
inwencją ją zwąc nieopatentowaną
Smutna miłość (parafrazując negro) nie była jednak nowym pomysłem. Powstała na kanwie dylanowskiej "It's all over nów, baby blue" z 1965. Jej rodzicami był duet Caetano Veloso i Pericles Cavalcanti. Caetano potwierdzał jedynie pewną prawidłowość. Folk w ujęciu Dylana stanowił dla brazylijskiego artysty inspirację muzyczną od drugiego czasu. Odciskał się również na muzyce Caetano zaliczanej do nurtu tropikalizmu (Tropicalia). Bezpośrednie związki twórczości Velo z B. Dylanem potwierdziły się w 1992 r. Caetano wydał wtedy album "Circulado vivo", który nawiązał do LP "Jokerman" Amerykanina z 1983 r.
Zdjęcia jako ilustracja do twórczości Brata Peteszki?
zostawcie mnie w spokoju
wiecie jak to zrobić tylko udajecie ignorantów
zaspokajając nieracjonowany apetyt żon i dzieci
ALE WSZYSCY BĘDĄ RECYKLOWALNI
AŻ PO OSTATNIE CENTYMETRY JĘZYKÓW
POTRZĄSAJĄCYCH GRZECHOTKAMI
(Tylko udajecie jadowitych i złych)
nie obawiaj się moich snów
—-
spadłaś z nieba
maszeruję sam
zbaczam oczami
tylko pocieram
końcówki twoich
pięt
zapuszczam korzenie
w miejscu
opinam
czule
twój brzuch cienkim paskiem
pod wiaduktem jest tak
jarmarkowo
na górze deszcz
strugi zamiast twoich włosów
próbuję złapać w garść
nieprawdziwe sosny
na konikach bujanych
nieprawda że byłem
bliżej niż zwykle
jestem dopiero co
pełnoletni
przybieram kształt kapelusza
na twojej głowie
przylegam nie wiem czemu
ściśle do uszu
