pamiętasz ?
chyba już nic
nie szczypie
Piotra rybki od spodu
nie ma się z czego chichotać
wiatr nad Tybieriadą
gwiżdże na zimno
nic nie przypomina naszych
przypadkowych
upałów
wzdychania nad łóżkiem
klimatyzacji
kropelka wody na dnie
albo potu na skroni
wystarczy
do szczęścia
namiastka minimum. zielony na plastiku osłania trasę Ł. od nawietrzej
Górale na plaży
nie to więcej niż jeden
bajańczyk
buja bo grają
na czekanikach
czerwono-żółty
„bo jestem elektrykiem”
zająkał się tamburyn
chcieliby jak w instrukcji
do tańca
ale jesteśmy tu
na próbę
flaga Brazylii ciągle żywa
powiewa od tej cichszej
zawietrzej
E- bike Flow
zaczynam z małej
małe listki
codziennie świeże
w moim śnie nie ma dla
ciebie
wiatru ni słońca
tylko puste skrzynki
na puste koperty
nie z braku szacunku
uparły się i pokruszyły
jesienne liście
nie wleję nic z suchego
do wilgotnego
(z nadmiaru?)
“Cześć wujek, przesyłam poniżej pytania o których mówiła mama”.
Mama Ziutka…och i ach.
Miejmy nadzieję, że jest zdrowa i nadal jest sobą (przede wszystkim). I sceptyczny uśmiech, czy nadal go ma?
1. Gdzie wujku pracujesz i na jakim stanowisku?
Pracuję od 1999 r. w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, obecnie na stanowisku I radcy. Mówiąc obiegowo i w dużym skrócie zajmuję się dyplomacją. Jako dyplomata podlegam przepisom ustawy o służbie zagranicznej.
3. Co należy do twoich obowiązków?
W ostatnich sześciu latach zajmowałem się polityką bezpieczeństwa. Dotychczas przeszedłem prawie wszystkie szczeble kariery w MSZ. Zaczynałem od kierownika administracyjnego, poprzez protokół dyplomatyczny
i tematykę konsularną.
4. Czy uważasz, że ta praca jest ciekawa?
Uważam, że praca w dyplomacji zawsze była ciekawa i nadal taka jest. Zawsze jest coś nowego do poznania i przyswojenia. Mimo rutynowych czynności nie brakuje nowych wyzwań.
5. Czy trzeba mieć jakieś szczególne umiejętności aby tam pracować?
W dyplomacji przydają się takie kierunki studiów jak politologia
i stosunki międzynarodowe, ale do tego zawodu ciągną też dziennikarze, językoznawcy, kuturoznawcy i prawnicy. Zawód dyplomaty uprawiali nawet pisarze i poeci. Na pewno niezbędna w tym fachu jest znajomość kilku języków obcych. Przydają się w nim zdolności interpersonalne, obycie towarzyskie i szeroka wiedza ogólna.
6. Jakie wydarzenie z minionych lat pracy uważasz za najciekawsze, najważniejsze?
Z ostatnich lat szczególnie dobrze pamiętam spotkania w Organizacji Narodów Zjednoczonych poświęcone śmiercionośnym autonomicznym systemom broni, które zwane są też robotami-zabójcami w żargonie upowszechnionym przez organizacje pozarządowe. Temat zabójczych maszyn jest niezwykle ciekawy dla pasjonatów światowego rozbrojenia,
jak i nowoczesnych technologii wojskowych - autonomii technologii i sztucznej inteligencji, która może mieć zastosowania wojskowe.
7. Czy podczas wykonywania swoich obowiązków masz okazję współpracować lub spotykać się ze znanymi osobami?
Z ważnymi osobami miałem szansę spotkać się, głównie towarzysząc im podczas wizyt w Polsce. Pracowałem wtedy w protokole dyplomatycznym MSZ. W ten sposób byłem blisko takich osobistości jak Prezydent USA George W. Bush, Hillary Clinton, pary cesarskiej z Japonii cesarza Akihito i jego małżonki Michiko, pary królewskiej z Hiszpanii króla Jana Karola i królowej Zofii, a także prezydenta Brazylii Fernando Henrique Cardoso.
8. Czy zawsze tam pracowałeś, co robiłeś wcześniej?
Przed wstąpieniem do służby zagranicznej pracowałem w firmach prywatnych. Pewnie znane są ci DHL czy szwedzka Ikea.
To w nich stawiałem swoje pierwsze zawodowe kroki.
9. W jakich placówkach dyplomatycznych pracowałeś?
Moją pierwszą placówką zagraniczną była ambasada w Brasilii.
W kolejnych latach pracowałem w Zagrzebiu, w Konsulacie Generalnym w São Paulo, a ostatnio w ambasadzie
w Sztokholmie.
10. Co wtedy należało do twoich obowiązków?
W trakcie pracy poza Polską pełniłem funkcje kierownika administracyjnego i głównego księgowego, wicekonsula,
a w Sztokholmie I sekretarza ds. politycznych.
11. Czy uważasz swoją prace (obecną i wcześniejszą) za satysfakcjonującą i dlaczego?
Gdybym nie uważał swojej pracy za zajmującą nie wytrzymałbym
w niej ani chwili. Aby się w niej utrzymać muszę rozwijać zdolności analityczne i otwartość na nowe tematy. Zgodnie z obecnymi trendami proces zdobywania nowych umiejętmości i wiedzy trwa przez całe życie zawodowe. Moje zajęcie wymaga trochę odwagi, lecz też i zdrowego rozsądku - tak naprawdę nie wiem do jakiego zakątka rzuci mnie los, choć teoretycznie karierę można zaplanować. Postęp technologiczny w tym skokowy rozwój sztucznej inteligencji wymaga od nas elastyczności. Plastyczność i gotowość na nieprzewidywalne są pożądanymi cechami, ale nie za wszelką cenę.
W mojej pracy przeżywam czasami rozdwojenie jaźni, ponieważ pracuję jednocześnie nad ograniczeniami/zakazami dot. zbrojeń (czyli środkami zapobiegającymi wojnom) jak i promuję współpracę zbrojeniową oraz zakupu uzbrojenia.
Z góry dziękuję za pomoc i pozdrawiam Bartku.
Pozdrów serdecznie mamę :).
Skargi ojczyma
Dochodzenie do własnego stylu (no weź daj spokój, opanuj się, “nie jesteś sam na tym świecie nie”. Nie jesteś stąd tylko z KOSINY (Bahia), nie masz ukochanej (ale dosyć cytatów).
Osiąganie tego limitu, przebrnięcie do mety, chyba już, zaraz. NIC SIĘ NIE UDAJE.
Jakoś tak to czuję, jedynie do dziś - COB - jutro bańka pryśnie. Jak wycieczka na Ursynów, olśniewająca i odkrywcza. Na Ursynowie, idea, pomysł zlały się szczelnie z formą. Realizacja tej wizji wywołuje zazdrość. Beksiński wyglądał, jakby był na właściwym miejscu.
Witkacy potrzebował Zakopanego, tzn. dostępu do swojej prywaciarskiej przepaści - końca świata w dosłownym
i naturalnym (przyrodniczym, biologicznym) znaczeniu.
Właśnie, ten Pink Floyd opętany, pęta ogon w pobliżu. Tak łatwo wchodzą do świadomości. Jak nóż w maśle. Niech będzie, nie pierwszy raz, powiem coś głupiego, ale kto wie, sam nie wiem: PF wymyślił sposób na oszukanie człowieka ze Wschodu z pomocą tanich tricków - słowotwórczych.
Osobiście, gdybym miał wybierać wolałbym przyjechać
z Południa, taką miałem nadzieję, tylko córka, zupełnie na serio musi być z Rio de Janeiro, urzeczywistniona Carioca, jeśli weźmiemy pod uwagę jej rozkojarzenie i ogólne cechy charakteru. Ale ja nic nie wiem, nie znam się na jej duszy. Świadome działanie z mojej strony, who knows?
PINKF wykradło mnóstwo dusz i woła do nich dżezujcie do końca świata (Wielka improwizacja?). Na drugim biegunie PJ Harvey wciąź szuka, i osobiście jestem w tej chwili synonimem zagubienia i właśnie takiego poszukiwania jak PATRYCJA.
PFloydzi nie mają rozwiązania. Oni też pytają wciąż, w swoim stylu, na swój sposób (nie istniałyby sensowne piosenki, gdyby nie).
Brak miłości z przeszłości albo jej nadmiar, idą za mną, krok
w krok. Lewa, Prawa, kryj się i środkowa Europa. Mam deficyt jak smokowi brakuje ognia w gębie , i pary w kominie. One day, one place there will be a time for us. (Nie cytuję dokładnie słów piosenki, no way).
One day, there will be a place for us (teraz tak). Flojdzi mataczą i partaczami są i płacimy za to ciężką kasę. Why? Pytam wciąż.
Syd Barrett? Diametralnie inna historia. Żebyś mógł go zrozumieć musisz koniecznie przytulić faceta mocno do serca i powtarzać wciąż, jaki wspaniały z niego prototyp. Ale, lecz, a jednak prototyp człowieka. (Always Under construction).
Widzę go, przez ułamek sekundy jak jedzie na rowerze elektrycznym prosto w nasze ramiona. Opada na wielką sofę. Leń, pędrak. Naprawdę znamy takie przypadki, rodzinne przywary, eksploatowane przez Pink Floyd. Tych panów ze złotymi gitarami. (Roger Waters będzie w Polsce, w wakacje 2018?). No i co z tego dla nas koledzy i koleżanki z UKRAINY?
Nie grywam, stronię od gier. Dlaczego - ?
Dzis wyciagam do ciebie
twojE OAB
szukam wśród liściastych wybitnie pomarańczowych ocieram potylicę o skórkę taką przypieczoną
(nie mylić z przypieczętowaną)
zasnę jak dobrnę
rozjechany
natychmiastówką
zapachową
ból
jakby mniejszy
podzielony między mną
a tamtymi
opukuję więc chore
może szybciej zauważą
zgrabną
nóżkę
uśmiech wytrwały
jak kolczyk z księżyca
myślałem że
siedzisz obok mnie
(gościu, równiacho)
ale ty czas
cały na ty
z brzuchomówcą
wystawiasz na pokaz
rzadką kocimiętkę
właściwą
na klacie
