szukam wśród liściastych wybitnie pomarańczowych ocieram potylicę o skórkę taką przypieczoną
(nie mylić z przypieczętowaną)
zasnę jak dobrnę
rozjechany
natychmiastówką
zapachową
ból
jakby mniejszy
podzielony między mną
a tamtymi
opukuję więc chore
może szybciej zauważą
zgrabną
nóżkę
uśmiech wytrwały
jak kolczyk z księżyca
myślałem że
siedzisz obok mnie
(gościu, równiacho)
ale ty czas
cały na ty
z brzuchomówcą
wystawiasz na pokaz
rzadką kocimiętkę
właściwą
na klacie
skrupulatna
….
ziemniaki krótkimi ruchami
w kosteczki
nie potrafię inaczej niż
niezdecydowanie
widocznie nieśmiało
może gdyby to był kartofel i nos
zakrwawiony
widzę jak bardzo przykładasz się do frytek
włosy lniane
frytura siemię lniane
na zimno oceniam twoje
kuchenne kwalifikacje
zmarźnięty zwlekam z chowaniem dłoni
tylko wpadam okazjonalnie pod twoją
klamkę
zobaczyć na szybko
wiewiórcze usta
Costa Azul półwytrawne
————
zostaliśmy małymi
ślimakami bez impetu
śluz ma barwę mleka
w proszku
wrzucają je łopatkami
do ust
jak na jakimś targowisku
wystawiłem rogi
na usilne błagania
nieopodal rzeki
smródki
udajemy ludzi stąd
zatykając pokaźne nosy
pobłażliwi dla ziomali
na krańcu
największego zakola
w dole
jakby plaża
jakby jeszcze coś miałoby
się stać
na krawędzi przystań
gospodarzy jakby wywiało
pijani księżycem
samotną nocą
w dzień kąpani
białym jacuzzi
mają wszyscy nas za miastowych
nasz styczeń
a ich maj
zazdrościmy sznurów wakacji na szyjach
opalonych
śmierdzi spalinami od Fiata 125
młodziutkie liście
przytrzaskują złośliwe
skórę
Chciałbym pogodzić
tęsknię za winem
wierszami bez przecinków
zalakowałem butelkę
umierający dżinie
płci żeńskiej
wyjdź jeszcze na chwilę
weź ucałuj
ugryź
bym nie umarł
nie mogłem cię dobudzić
tamtego dnia
stąpasz ciężko po plantach
jak mały piesek
nawet z roweru
schodzisz na mój widok
pobrzękując ostrogami
lżejsi w ciastkarni
bezglutenowej
a tyle mięsa za nami
Tutejsze (na Gigói) koty i rybki,
a nawet restauracje:
Idź (dź) na swoje pradawne miejsce mały pyszczku zmykaj z tym noskiem
ona już nie
taka młoda
druga w kolejce
spogląda na moje dłonie
na pustą miskę
z uprzedzeniem
na plamy
rytuały nas zbawiąją
na krótko
pogrąża w zadumie wczesne
wstawanie
ocieranie o kołdry
traw
ślizganie się
na barkach
grzbietach
udach i drzących łydkach
przypadkowa
naturalność
Jej sierści
miażdży rozgadane anonse na ekranie
woda bez ceny wycieka
metaforycznie
podtapiając
zapala kieszenie
i czoła
zmartwieniem
rzeczywistym
więc po co się żalić?
